Η ΜΗΔΕΙΑ

Η ΜΗΔΕΙΑ

 (Μια σειρά από ατυχή γεγονότα)

 ....Ώστε έτσι ο ρεζίλης....

Μου τσιλιμπουρδίζει...

Παντρολογιέται μ’άλληνε

Το νευρικό το σύστημα

                                                            μου το ερεθίζει!!

Δεν ξέρει με ποια τα’ βανε

Ξινό θα του το βγάνω.

Εγώ είμαι κόρη βασιλιά

Σουβλάκι θα τον κάμω!!.......

Δωράκι στέλνω τώρα δα

Σ' αυτή τη γυναικούλα,

Κι ολόψυχα της εύχομαι

Γρήγορα και μανούλα!

Γιατί εγώ αγάπη μου

Είμαι μία κυρία!

Το δηλητήριο ήτανε

μεγάλη ατυχία!

Που να στα λέω, το άτιμο

Μες το δωράκι έπεσε,

Και καθώς είπαν οι ειδικοί

Έπεσε με μανία!

Τα κόρδωσε η καψερή.

Παει, να’ τα νε κι αλλη!

                                                        Πολύ στενοχωρήθηκα

                                                    Μ’ έπιασε το κεφάλι.

                                                  Σας λέω με κρατούσανε

                                                  μου ήρθε αντράλα, ζάλη!

                                                  Τώρα πια το ξεπέρασα

                                                 Κι έχω άλλα στα μυαλά μου.

                                                      Μα που είν’ αυτά,

                                                         τα δυο μικρά

τα όμορφα παιδιά μου;

                                                      Παιδιαά παιδάκιαα!

Μα πάλι μου κρυφτήκατε

                                                      Κι εγώ στο σιντιπλέιερ

                                                         Έβαλα τα παπάκια!

Ελάτε να χορέψουμε

Γλυκά μου ζουζουνάκια.

                                                        Ώπα και σας τσάκωσα!

                                                      Ακόμη εδώ μου είσαστε

Κλεισμένα στην υπόγα!

Αφήστε τώρα το κρυφτό

ας  παίξουμε τον μπόγια!

Μα που είναι εκείνο το κλειδί

Το υπόγειο να ανοίξω,

Το έχω χάσει μέρες τρεις

Αλλά δε θα τσιρίξω.

Να μην τρομάξει ο ποντικός

Κι όλη η φαμελιά του

Πως τα περνάτε μέσα εκεί

Καλή η συντροφιά του;

Μ’ αυτά κι εκείνα έπληξα

Να το και το κλειδάκι

Πάνω στην ώρα βρέθηκε

Αυτή η αφηρημάδα μου!

Το είχα στο τσεπάκι.

Αγάπες μου, μου λείψατε.

Τον ύπνο μου είχα χάσει

Εγώ χωρίς εσάς δε ζω

Κι ο Χάρος ας πάει να σκάσει..

Και μια που τον ανέφερα

Και το αίμα σας παγώνει,

Δυο λόγια θέλει να σας πει

Τον έχω στο μπαλκόνι.

Αφήστε τα μυξοκλάματα

Και που πήγε το θάρρος;

Έγινε παρεξήγηση

Είναι καλός ο Χάρος..

Θέλει μονάχα το καλό

Μια βόλτα θα σας πάει

Κι αν ίσως δε σας ξαναδώ

Θα ήταν της μοίρας το γραφτό

Και με τη μοίρα του κανείς

Ποτέ να μη τα βάνει!

Άντε τώρα πουλάκια μου

Να πάτε στο καλό.

Σας έντυσα, σας στόλισα..

Γκούτσι παρακαλώ!

Αμέ για ποια με πέρασες

Για καμία βλαχάρα;

Με γκούτσι τα μεγάλωσα

Και αστακό στη σχάρα.

Τρεις μέρες τώρα νηστικά

Χωρίς νερό, ούτε γουλιά!

φταίγαν εκείνα τα κλειδιά..

μα τι τα λέμε τώρα αυτά;

Χαλάμε τις καρδιές μας..

Δεν ειν’ καλό να ξύνουμε

οι ίδιοι τις πληγές μας.

Τα μαύρα τώρα βάζω εγώ

Μ’ εκείνη τη δανδέλα

Θαρρώ και πως με κόβουνε

Θαρρώ μου πάνε τρέλα!

Στον άντρα μου ένα μήνυμα

Θα ήθελα ν’ αφήσω

Όχι ντε μην τρομάζετε

Δε θα τον ευνουχίσω!

Σιγά να μην ασχοληθώ

Έχω δουλειές να κάμω.

Κι αν έκανα και τίποτα

Στα νεύρα μου απάνω,

Ευχές για τα καλύτερα!

Κι από  εδώ κι εμπρός,

Του εύχομαι ολόψυχα

Σύντομα και γαμπρός...

Ζωή Αλεξούλη (Τα τραγικά)