Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ

Χαχα κάτι ανέκδοτα
Κι ο Τοτός ζηλεύει!
Που είδε την ανάκαμψη
Θαρρώ πως μας δουλεύει.
Μην παίζεις με τον πόνο μας
Παίξε.. με τίποτ΄άλλο
Δεν είμαστε για χωρατά
Μη μας πατάς τον κάλο,
Στο λέω μες στα μούτρα σου
Φτάνει! Δεν πάει άλλο..
Τι τα φοράς μωρ’ τα γυαλιά
Και βλέπεις ανακάμψεις;
Μπας κι είν' γυαλιά μ΄ακτίνες χ;
Βρε μπας κι έχεις εκλάμψεις;
Βρε μπας κι έχεις οράματα
και βλέπεις και το μέλλον;
Μην είσαι για τα κλάματα;
Μην είσαι και για μπουγέλο;
Κι ο άλλος αυτός ο φίλος σου
Ο παραμορφωμένος,
Απ’ την πολλή τη μόρφωση
Είν’ αποχαυνωμένος.
ΣΤΟΥΡΝΟΣ θα ήταν στο σκολειό
Τον έδερνε η μαμά του,
Και τώρα που μεγάλωσε
Έκαμε μια μεγέθυνση
Κι άλλαξε τ΄όνομά του.
Βρε μπας και είμαι μύωπας
Μην έχω καταρράκτη
Γιατί εγώ ανάκαμψη
Δε βλέπω, μόνο στάχτη
Στάχτη που λες και μπούρμπερη
Και ρημαδιό και πείνα
Φτώχεια κι άνεργους πολλούς
Και μέσα στην Αθήνα.
Την όμορφη πρωτεύουσα
Την κοσμοξακουσμένη.
Εδώ γινήκαν πόλεμοι,
Εδώ κορμιά επέσανε
για μιαν ωραία Ελένη.
Εδώ ανθίσαν γράμματα και τέχνες κι επιστήμες
Ηρώων κατορθώματα χαράχτηκαν στις μνήμες.
Αριστοτέλης, Πλάτωνας, Σωκράτης κι άλλοι πόσοι
Εδώ εμεγαλούργησαν
Μα τώρα ήρθεν η πτώση.
Μακάρι να’ ρθει η ανάκαμψη
Θαρρείς πως δεν το θέλω;
Που πήγε και μου κρύφτηκε
κι εγώ δεν τηνε βλέπω;
Τον τόπον όλον έφαγα
Και τα’ καμα άνω κάτω
Και στο πατάρι ανέβηκα
κι έσπασα κι ένα πιάτο.
Άσε λοιπόν τα φούμαρα
Και τις πολλές φανφάρες
Δεν τρώμε το κουτόχορτο
Μήτε τις κουκουνάρες.

Ζωή Αλεξούλη ‘Τα καλιαρντά’